سلام.
من دانیال آسترکی‌ام.
از آن آدم‌هایی که وقتی با یک مشکل روبه‌رو می‌شوند، فقط درباره‌اش حرف نمی‌زنند؛ دوست دارند چیزی بسازند که آن مشکل را کمی کوچک‌تر کند.
گاهی آن چیز یک وب‌سایت است.
گاهی یک محصول دیجیتال.
گاهی یک تجربه‌ی تازه.
و گاهی هم یک قطعه موسیقی.
من به ساختن علاقه دارم؛ اما نه ساختن برای پُرکردن یک پوشه یا اضافه‌کردن یک عنوان تازه به رزومه.
دوست دارم چیزی بسازم که واقعاً کار کند.
چیزی که کسی بتواند از آن استفاده کند، با آن ارتباط بگیرد و شاید برای چند دقیقه یا چند سال به یادش بسپارد.
میان ایده و محصول
ایده‌داشتن سخت نیست.
همه‌ی ما روزانه چندین ایده داریم.
مشکل از جایی شروع می‌شود که باید ایده را از ذهن بیرون بیاوریم و جلوی چشم دیگران بگذاریم.
آنجا دیگر خیال‌پردازی کافی نیست.
باید تصمیم گرفت.
باید طراحی کرد.
باید ساخت.
باید خراب کرد و دوباره ساخت.
بخش مهمی از کار من همین است: تبدیل‌کردن یک مسئله‌ی واقعی به محصولی روشن، قابل‌استفاده و قابل‌توسعه.
من میان طراحی و اجرا زندگی می‌کنم.
فقط ظاهر محصول برایم مهم نیست و فقط کد آن هم راضی‌ام نمی‌کند.
محصول خوب باید هم درست کار کند و هم درست احساس شود.
این سایت فقط یک رزومه نیست
سال‌هاست بیشتر سایت‌های شخصی شبیه ویترین‌های خاموش‌اند.
چند تصویر، چند عنوان، یک متن کوتاه درباره‌ی صاحب سایت و در پایان هم یک فرم تماس.
من دلم نمی‌خواست خانه‌ی اینترنتی‌ام فقط یک ویترین خاموش باشد.
این سایت را ساختم تا یک محیط زنده باشد.
جایی که پروژه‌هایم در آن رشد کنند.
موسیقی‌هایم شنیده شوند.
تجربه‌هایم نوشته شوند.
و ایده‌هایی که هنوز کامل نیستند، کم‌کم شکل بگیرند.
این سایت فقط قرار نیست گذشته‌ی مرا نمایش دهد؛ قرار است آینده‌ام را هم بسازد.
اینجا چه چیزهایی پیدا می‌کنید؟
بخش اصلی سایت به پروژه‌هایی اختصاص دارد که ساخته‌ام یا در ساختنشان نقش داشته‌ام.
در هر پروژه سعی می‌کنم فقط نتیجه‌ی نهایی را نشان ندهم.
پشت هر محصول مجموعه‌ای از تصمیم‌ها، اشتباه‌ها، آزمون‌ها و اصلاح‌ها وجود دارد.
گاهی ارزشمندترین بخش یک پروژه همان چیزی است که در نسخه‌ی نهایی دیده نمی‌شود.
در بخش نمونه‌کارها درباره‌ی مسئله‌ی هر پروژه، مسیر ساخت، ابزارهای استفاده‌شده و نتیجه‌ی نهایی می‌نویسم.
نه برای اینکه همه‌چیز بی‌نقص به نظر برسد؛ برای اینکه مسیر واقعی ساختن دیده شود.
موسیقی، اتاق دیگری از این خانه است
همه‌چیز را نمی‌شود با کلمه یا تصویر بیان کرد.
بعضی حس‌ها به صدا نیاز دارند.
موسیقی برای من فقط چیزی برای پخش‌شدن در پس‌زمینه نیست. راه دیگری برای تجربه‌کردن، فکرکردن و روایت‌کردن است.
به همین دلیل بخشی از سایت را به موسیقی اختصاص داده‌ام.
در Music Room می‌توانم قطعه‌ها، تجربه‌های صوتی و موسیقی‌هایی را که دوست دارم یا می‌سازم منتشر کنم.
شاید یک قطعه کامل باشد.
شاید یک تجربه‌ی کوتاه.
شاید صدایی که هنوز نام مشخصی ندارد.
لازم نیست همه‌چیز از همان روز اول کامل باشد.
بعضی آثار با منتشرشدن کامل می‌شوند.
چرا می‌نویسم؟
نوشتن به من کمک می‌کند بفهمم واقعاً به چه چیزی فکر می‌کنم.
تا وقتی یک فکر فقط در ذهن است، می‌تواند خودش را پشت ابهام پنهان کند.
اما وقتی نوشته می‌شود، دیگر باید شکل مشخصی داشته باشد.
در بخش مقاله‌ها درباره‌ی طراحی محصول، برنامه‌نویسی، هوش مصنوعی، تجربه‌ی ساخت پروژه‌ها و چیزهایی که در مسیر یاد می‌گیرم می‌نویسم.
این نوشته‌ها قرار نیست همیشه پاسخ نهایی باشند.
گاهی فقط گزارش یک مسیرند.
گاهی یادداشتی از چیزی که امروز آموخته‌ام.
گاهی هم پرسشی که هنوز پاسخ روشنی برایش ندارم.
نوشتن همیشه برای نمایش دانسته‌ها نیست؛ گاهی برای کشف ندانسته‌هاست.
چرا وب‌سایت شخصی؟
شبکه‌های اجتماعی مفیدند، اما خانه‌ی ما نیستند.
ممکن است یک روز الگوریتمشان تغییر کند.
ممکن است محتوای ما کمتر دیده شود.
ممکن است حتی خود پلتفرم دیگر وجود نداشته باشد.
وب‌سایت شخصی جایی است که قواعدش را خودت تعیین می‌کنی.
می‌توانی آرام بنویسی.
می‌توانی بدون توجه به قالب‌های تکراری، چیزی را همان‌طور که دوست داری نمایش بدهی.
می‌توانی آرشیوی بسازی که بعد از چند سال، مسیر رشدت را نشان دهد.
سایت شخصی برای من فقط یک دامنه نیست.
دفتر کار، آرشیو، آزمایشگاه و گاهی اتاق بازی من در اینترنت است.
نسخه‌ی دوم این سایت
نسخه‌ی نخست سایت بیشتر برای معرفی من و کارهایم ساخته شده بود.
اما خیلی زود فهمیدم که فقط معرفی کافی نیست.
سایت باید قابل‌تغییر باشد.
باید بتوانم بدون دست‌زدن به کد، پروژه اضافه کنم، مقاله بنویسم، موسیقی منتشر کنم و بخش‌های مختلف را به‌روز نگه دارم.
به همین دلیل نسخه‌ی دوم سایت شکل گرفت.
نسخه‌ای با پنل مدیریت، صفحات مستقل، آرشیو پروژه‌ها، بخش موسیقی، مقاله‌ها و امکاناتی که به‌مرور بیشتر خواهند شد.
این نسخه پایان کار نیست.
در واقع شروع واقعی آن است.
سایتی که تغییر نکند، خیلی زود به تصویری از گذشته تبدیل می‌شود.
من می‌خواهم این سایت همراه من تغییر کند.
اینجا قرار است چه اتفاقی بیفتد؟
قرار نیست فقط کارهای موفق را منتشر کنم.
از پروژه‌های نیمه‌کاره هم خواهم نوشت.
از تصمیم‌هایی که نتیجه ندادند.
از ایده‌هایی که شکلشان عوض شد.
از ابزارهایی که امتحان کردم.
از تجربه‌هایی که شاید برای شخص دیگری مفید باشند.
این سایت قرار نیست موزه‌ی موفقیت‌ها باشد.
قرار است کارگاه ساختن باشد.
در یک کارگاه واقعی همیشه چیزی روی میز مانده، چیزی باز شده و چیزی هنوز کامل نشده است.
همین ناتمام‌بودن، نشانه‌ی زنده‌بودن آن است.
چند جمله درباره‌ی این خانه‌ی دیجیتال
سایت شخصی، خانه‌ای است که در اینترنت اجاره‌اش نمی‌کنی.
ایده‌ای که ساخته نشود، فقط مهمان ذهن است.
پروژه‌ها با انتشار تمام نمی‌شوند؛ تازه امکان زندگی‌کردن پیدا می‌کنند.
رزومه می‌گوید چه کرده‌ای؛ وب‌سایت نشان می‌دهد چگونه فکر می‌کنی.
کدها محصول را اجرا می‌کنند، اما جزئیات به آن شخصیت می‌دهند.
گاهی یک پروژه‌ی کوچک، بخش بزرگی از مسیر آینده را روشن می‌کند.
از اینجا به بعد
من دانیال آسترکی‌ام.
طراحی می‌کنم، می‌سازم، آزمایش می‌کنم، می‌نویسم و گاهی موسیقی را جای کلمات می‌گذارم.
این وب‌سایت خانه‌ی همه‌ی این تجربه‌هاست.
ممکن است دفعه‌ی بعد که به اینجا سر می‌زنید، پروژه‌ی تازه‌ای منتشر شده باشد.
شاید مقاله‌ای اضافه شده باشد.
شاید قطعه‌ای تازه در Music Room منتظر شنیده‌شدن باشد.
و شاید بخشی ساخته شده باشد که امروز حتی اسمش را هم نمی‌دانم.
این سایت درباره‌ی یک نتیجه‌ی نهایی نیست.
درباره‌ی ادامه‌دادن است.
من می‌سازم تا بهتر بفهمم؛ و اینجا می‌نویسم تا چیزی از مسیر ساختن گم نشود.